Το μαγαζί λειτουργεί από το 1908 ενώ από το 1959 βρίσκεται στα χέρια της οικογένειας Σκυλοδήμου και σήμερα ο Φίλιππος συνεχίζει με το ίδιο ουζερι δραπετσωνα μεράκι το έργο του πατέρα του. Έχουν χαραγμένη πάνω τους μια στάμπα αυθεντικότητας του παλιού Πειραιά, τότε που όλα ήταν λίγο πιο αγνά και πολύ πιο νόστιμα. Φέτος το καλοκαίρι, η γαστρονομική του πρόταση μοιράζεται σε δύο χώρους με ξεχωριστή ταυτότητα δίνοντας μας καλό λόγο να επιστρέφουμε. Το μενού διατρέχει την Ιταλία, προτείνοντας και πολλές επιλογές σε πίτσα, ενώ η λίστα κρασιών αριθμεί εκατό ετικέτες από τον ελληνικό/διεθνή αμπελώνα. Πέρα από καφέ, φρέσκους χυμούς και πρωτότυπα smoothies, θα βρείτε ακόμη comfort γεύσεις, μια ενημερωμένη λίστα κρασιών και signature cocktails συνοδεία κομψής μουσικής. Αγαπημένο στέκι των Καζαντζίδη, Παπαϊωάννου και Τσιτσάνη, έχει αποτελέσει σημείο αναφοράς για διάσημους και μη της πόλης, οι οποίοι δείχνουν λατρεία στην αυθεντική ελληνική γειτονιά και τις απλές σπιτικές γεύσεις.

Μετά πάμε στην ψαριά της ημέρας και εκεί μπορούμε να διαλέξουμε από αυτά που έφερε ο ψαράς. Στον κατάλογο του κάνουν παρέλαση όλα τα μεζεδάκια της παρέας. Ένα μεζεδοπωλείο μας δείχνει από το 1995 τον δρόμο για την αγνή αψεγάδιαστη ψαροφαγία. Το κριθαρότο είναι όπως πρέπει και ο μπακαλιάρος καλοψημένος. Πολύ δυνατό τους στοιχείο είναι το τηγάνι. Πρώτα από όλα ο μπακαλιάρος σκορδαλιά που είναι φοβερός και αποτελεί λόγο για επίσκεψη στο Ακρί και μετά οι τραγανές λιλιπούτειες γαριδούλες και η μελένια σουπιά.

Η φάβα έρχεται με μπόλικο ξερό κρεμμύδι χοντροκομμένο και μαϊντανό, η φέτα είναι βαρελίσια, οι τηγανητές πατάτες φρέσκες, η βραστή σαλάτα έχει λαχανικά και χόρτα εποχής. Απλές γεύσεις, καλοδιαλεγμένες πρώτες ύλες, ψαρικά και κρεατικά σε σχετική αρμονία. Στην εσωτερική σάλα με το υπέροχο μωσαϊκό, τα βαρέλια με το κρασί, τα χειροποίητα υφαντά στους τοίχους κλέβουν το βλέμμα.

Η πριγκίπισσα Leonor μας έπεισε να φορέσουμε sneakers με χρώμα το καλοκαίρι

Από το 1914 μένει η οικογένεια στην Κοκκινιά, από το 1958 λειτουργεί το μαγαζί το οποίο έχει γράψει πλέον τη δική του ιστορία. Όπως μας είπε η ίδια, στην αρχή ήθελαν να φτιάξουν ένα σύγχρονο καφενείο, αλλά ο κόσμος και η αγάπη της για τη μαγειρική τους οδήγησε τελικά στην κουζίνα. Από τον Οκτώβριο του 2005, που άνοιξε, αυτό το ταβερνάκι έχει εξελιχθεί όσο κανένα άλλο στην περιοχή.

Νάνσυ Παραδεισανού και Ελένη Πέτα σε δημόσια αντιπαράθεση: «Μην σας επηρεάσει η γνώμη μιας τυχάρπαστης τραγουδίστριας»

• Κεφτεδάκια, ομελέτες, υπέροχες τηγανητές πατάτες, αλλά και μαρίδα, γαύρο και κρύους μεζέδες είναι μερικά από όσα θα δεις στα τραπεζάκια του.
• Το καμία σχέση βέβαια είναι σχετικό, αφού από τον μπαμπά της κληρονόμησε ένα μαγαζί με δίχτυα.
• Μπαίνουμε μέσα και ανοίγει το μάτι μας, από πάνω μας κρέμμονται κίτρινα και μπλε καραβάκια.

Τα φρέσκα ψάρια παραμένουν, αλλά έχει μόνο μικρά για τηγάνι. Περνώντας από μια μικρή πόρτα θα βγεις στην παλιά αποθήκη που σήμερα έχει τραπέζια ενώ στην αυλίτσα ξεχωρίζει ένα τηγάνι πάνω σε ένα μάτι που συνδέεται με το γκάζι. Δίπλα στην είσοδο της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, στο τέρμα της Λεωφόρου Χατζηκυριακού, μια ταβέρνα απλή, χωρίς πολλά πολλά παραφερνάλια, συνεχίζει αυτό που κάνει εδώ και πολλά χρόνια, σε έναν χώρο που ταΐζει κόσμο από τις αρχές του αιώνα. Μπορεί να έχει μεγάλη ιστορία και φοβερή ατμόσφαιρα, αλλά αυτό που μας κάνει να πηγαίνουμε ξανά και ξανά στον Κατσόγιαννο είναι το φαγητό.

Τα βράχια της Πειραϊκής

Στην όμορφη και γραφική μέσα σάλα χωρούν δέκα τραπέζια αλλά τα πιο ζηλευτά είναι τα μικρά μπροστά στον πάγκο-ψυγείο, όπου την ημέρα θα δεις τους παππούδες να πίνουν τον καφέ τους και το τσιπουράκι τους. Έδινε γάλα, έφτιαχνε βούτυρο και άλλα γαλακτοκομικά προϊόντα, καθώς και μουσταλευριά. Στην κουζίνα μαγειρεύουν και ψήνουν μόνο γυναίκες μαγείρισσες και ό,τι περνάει από τα χέρια τους βγαίνει πεντανόστιμο. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 το μαγαζί πέρασε στον γιο του Απόστολο. Όταν έχει, βγάζει και απάκι από το νησί.

Πολλά από τα ψάρια και τα θαλασσινά του καταλόγου έρχονται φρέσκα από το ιχθυοπωλείο Ιθούλα από την Κάλυμνο και οι περισσότερες από τις συνταγές έχουν Καλυμνιώτικη ρίζα. Μέχρι σήμερα δεν έχουν αλλάξει καθόλου και πιστά συνεχίζουν να σερβίρουν τις καλύτερες πρώτες ύλες. Η αλμύρα κρατάει στο δόντι και δεν έχει παρά λίγο ελαιόλαδο και λεμόνι. Εκτός από τα εμφιαλωμένα τσίπουρα και τα ούζα, έχουν χύμα κρασί και ρακή αλλά και μερικές μπίρες από ελληνικές μικροζυθοποιίες που στην πορεία θα εναλλάσσονται. Κάπως έτσι, χτίστηκε το καπηλειό και σήμερα, χάρη στην αυθεντικότητα και την ποιότητά του, έχει κερδίσει πελάτες κάθε τάξης και κάθε περιοχής.

Κατσόγιαννος: Η πιο παλιά ταβέρνα της Δραπετσώνας

Μπαίνεις από την αυλόπορτα της Καλλιδρομίου, κατεβαίνεις τα σκαλιά και λίγο αργότερα κάθεσαι σε ένα από τα τραπέζια κάτω από το παλιό εξαρχειώτικο δημοτικό σχολείο, δίπλα σε λεμονιές και μπουκαμβίλιες. Διηγείται όσα έμαθε από τον παππού του για την παλιά Δραπετσώνα αλλά και όσα έχει ζήσει ο ίδιος. Στην οδό Κερκύρας βρίσκεται το καφενείο Αλλιώς, σε έναν δρόμο με πλατιά πεζοδρόμια που σε βγάζει κάπως από την κλεισούρα της πυκνοκατοικημένης Κυψέλης και κρατάει έναν ωραίο, αστικό χαρακτήρα. Φέρνουν ψάρια και θαλασσινά από την Τήνο και τα ετοιμάζουν χωρίς πολλές παρεμβάσεις.

Όταν το αναλάβαμε εγώ με τον άντρα μου, αποφασίσαμε να προσφέρουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε σε ποιότητα σε έναν όμορφο και περιποιημένο χώρο”. Από το 1986 που πρωτοάνοιξε παραμένει στέκι για τους φανατικούς ψαροφάγους της περιοχής και όχι μόνο. Λίγα και πεντανόστιμα, με τις μερίδες όμως άκρως χορταστικές. Τότε δεν υπηρχε η εκκλησία, παρά μόνο ένα μικρό εικονοστάσι και είχε πολλές βαρκούλες από ψαράδες που έρχονταν και πουλούσαν την ψαριά τους.

Από τα ψητά αξίζουν το κεμπάπ, γευστικό και κάπως πιο ελαφρύ από ό,τι σε άλλα μαγαζιά. Τότε πουλούσαν δικό τους κρασί και έβγαζαν μεζέ, που έφτιαχνε η κυρα-Μαρία, γυναίκα του Κώστα. Το είδαν να σωριάζεται σε έναν βομβαρδισμό, το έφτιαξαν πάλι και το αφιέρωσαν στην Παναγία Ζωοδόχο Πηγή, τον ναό της περιοχής. Οι ψαροκεφτέδες έχουν καλαμποκάλευρο στο κουρκούτι που ταίριαζε πολύ καλά με το ψαχνό από την σκορπίνα και τον μπακαλιάρο. Αυτές τις μέρες έχουν κουτσομούρες, κολιούς, σκορπίνες, σκουμπριά και γόπες, καλαμάρια και σουπιές. Κάποια από τα πιάτα τους σηκώνουν βελτίωση, αλλά η φιλοσοφία τους με κέρδισε.

Η αρχή γίνεται με σαρδέλες ψητές με ντομάτα σε καψαλισμένο ψωμί και κάποιο από τα μαρινάτα, η συνέχεια γράφεται με λαδένια, τηγανητά μύδια Θεσσαλονίκης, κριθαράκι θαλασσινών ή σουπιές ψητές με ταχίνι και κάποια από τα τηγανητά ή ψητά ψαράκια. Πιάνεις με την παρέα σου από μια καρέκλα μέσα ή έξω και ξεκινάς θαλασσινό… δρομολόγιο. Σε πείσμα των καιρών και των καινούργιων που φέρνουν, τίποτα δεν αλλάζει. Αυτά είναι τα προσφερόμενα, τρία πιάτα όλα κι όλα, κι από ό,τι φαίνεται αρκούν. Στη συνέχεια ανέλαβε ο γιος και τώρα, αρκετές δεκαετίες μετά, κουμάντο κάνει η τρίτη γενιά της οικογένειας. Πριν τον αναλάβει στήσει εκεί το οινομαγειρείο της η κυρά Μαργαρώ, από την Άνω Μερά της Μυκόνου, τη δεκαετία του ’40, ήταν μπακάλικο.

Vissente: Το ιταλικό της Νέας Σμύρνης που κάνει το καλοκαιρινό δείπνο μια μικρή τελετουργία

Στο βάθος του μαγαζιού άλλωστε υπάρχει ένα μεγάλο μπαρ με ψάρια για να γίνεται πιο εύκολα η επιλογή. Μπαίνουμε μέσα και ανοίγει το μάτι μας, από πάνω μας κρέμμονται κίτρινα και μπλε καραβάκια. Στη Ψαρόσκαλα, ένα από τα πιο όμορφα ταβερνάκια της Πειραϊκής όλα είναι φροντισμένα από το χώρο μέχρι τις συνταγές που ακολουθούν κατά γράμμα τις οδηγίες παλιών ναυτικών.